Katecheza III
Autorem trzeciej katechezy materiałów formacyjnych AK na 2024 rok jest ks. Jan Wal. Tradycyjnie rozpoczyna ją modlitwa, nawiązująca do treści katechezy. W niej słowa: Pomóż nam (Matko Kościoła) ujrzeć na nowo całą prostotę i godność chrześcijańskiego powołania. Spraw, aby nie brakowało „robotników w winnicy Pańskiej”. Autor na początku przypomina scenę po Zmartwychwstaniu, gdy Jezus po trzykrotnym zapytaniu Piotra „Czy kochasz Mnie?” każe mu „Paś owce Swoje”, potwierdzając jego powołanie na „urząd” pierwszego wśród Apostołów. Dalej przypomina zawartość Pierwszego Listu św. Pawła, w którym Apostoł mówi o tym, że „różne są dary łaski”, że „różne są sposoby posługiwania”, że „jednemu jest dany dar mądrości słowa, innemu dar wiary, innemu też łaska uzdrawiania, innemu proroctwo, dar języków”. Wszystkie te dary, łaski, umiejętności sprawiane są przez tego samego Ducha, ukazują wielką różnorodność w Kościele, jedni przeznaczeni są do urzędów, inni zaś odnajdują swoje miejsce pełniąc zgodnie z wolą Bożą odpowiednią dla nich posługę. Każdy z nas od Boga otrzymał specyficzny dla siebie dar, który powinien rozwijać i poprzez który może zaznaczyć swój udział w życiu wspólnoty.
W Nauczaniu Kościoła znajdziemy zapisy, że te dary nie są udzielane wszystkim jednakowo. Jest to zgodne z tym, że wszyscy tworzymy wspólnotę Kościoła – ciało Chrystusa, poszczególne Jego członki, które choć różnią się, stanowią razem jedno ciało. O tych, którzy obdarzeni zostali szczególnie „hojnymi darami” mówimy, że otrzymali charyzmaty, to znaczy „szczególną łaskę Bożą”, objawioną im przez Ducha. Podobnie należy patrzeć na różnorodne stowarzyszenia działające w Kościele, które wpisują się w głoszenie Ewangelii, które doczesność przepajać chcą duchem chrześcijańskim, poprzez dawanie świadectwa Chrystusowi, poprzez dzieła miłosierdzia i miłość. W tych różnorodnych stowarzyszeniach dary charyzmatyczne powinny być praktykowane by przyczyniać się do budowania prawdziwych „rodzin duchowych” i pomagać wielu ludziom w pełnym przeżywaniu swojego powołania chrześcijańskiego.
Jeśli mówimy o odnowie, czy zmianach w Kościele powinniśmy raczej myśleć nie o zmianie treści, kształtu czy jego oblicza ale o tym by przywrócić mu jego piękno i formę, której twórcą jest Jezus Chrystus. Musimy ciągle pamiętać, że Kościół jest instytucją bosko-ludzką, której nie możemy oceniać i patrzeć jak na społeczność świecką, nawet jeśli dostrzegamy wiele podobieństw. Na Kościół nie można patrzeć jak na monarchię, demokrację czy inny ustrój, jego cechą w zakresie władzy jest hierarchiczność oparta na „władzy kluczy”, na wyborze następcy św. Piotra.
Istotną cechą Kościoła są charyzmaty uzdalniające człowieka do specjalnej w nim służby. Autor katechezy opisuje rodzaje charyzmatów, które określane są jako otwierające Kościół na „znaki czasu”. Pisze też, że w Kościele między urzędem hierarchicznym a nurtem charyzmatycznym konieczny jest dialog. Naprawdę warto zagłębić się w lekturę tej katechezy, bo dzięki temu będziemy mieli możliwość zrozumienia funkcjonowania Kościoła i prawidłowego odczytywania tego co się w nim dzieje. Świeccy, którzy chcą się angażować i mieć wpływ na życie społeczne nie powinni zapominać, że są przede wszystkim powołani do świętości.
Ważną częścią katechezy są Wnioski i postulaty pastoralne. Autor wskazuje kilka z nich: nim podejmować będziemy dialog z ludźmi konieczny jest nasz dialog z Bogiem, czyli modlitwa; musimy akceptować ludzi takimi jacy są; rozmówców powinniśmy traktować partnersko i bratersko; najpierw powinniśmy szukać tego co łączy, a nie tego co dzieli; mamy od innych uczyć się prawdy i dobra; mamy perswadować i przekonywać a nie jedynie forsować swoje racje; mamy własnym życiem potwierdzać wartości, do których chcemy przekonać innych. Katecheza kończy się modlitwą, bo przecież bez Boga nic nie jesteśmy w stanie osiągnąć.
AUTOR: Marian Rybicki
