Utrata nadziei we współczesnym świecie.
Pierwszą katechezę na nowy rok liturgiczny przygotował ks. Tadeusz Borutka. Ta katecheza jak wszystkie dotychczasowe ma podobny schemat, zaczyna się tradycyjnie modlitwą, której fragment istotny dla opracowanego tematu przytoczę: „Duchu Święty, Duchu mojej duszy… We wnętrzu mojego serca odżywają ciągle lęki i obawy. Stale boję się odrzucenia. Brak mi akceptacji. Zabierz to, co mnie obciąża i niepokoi. Wierzę, że możesz mnie uzdrowić. Uczyń to, przychodząc do mnie ze swoją łaską i umocnieniem. /…/” Słowa tej modlitwy są bardzo ważne dla zrozumienia treści katechezy, która tak jak katechezy na następne miesiące poświęcona jest nadziei. Omawiana katecheza jak i następne nawiązują do treści Bulli Spes non confundit („nadzieja zawieść nie może” Rz 5,5) papieża Franciszka ogłaszającej Jubileusz Zwyczajny Roku 2025.
W pierwszej części „Nauczanie Pisma Świętego” autor przytacza przykładowe cytaty z ksiąg Starego i Nowego Testamentu, które mówią nam o tym, że mamy „być mocni i odważni, że niewyczerpane są objawy łaski Pana, że Jego miłosierdzie nie ustaje, że Jezus Chrystus odrodził nas ku żywej nadziei przez swoje zmartwychwstanie”. W dalszej części „Nauczanie Kościoła” autor stawia wobec nas pytania: „w czym możemy pokładać nadzieję?”, „co prawdziwie oznacza postęp, czy ofiaruje nam nowe możliwości dobra, czy też otwiera przepastne możliwości zła?”. Dalej stwierdza, że postęp, aby był prawdziwym postępem, potrzebuje wzrostu moralnego ludzkości”. Omawia różnorodne zagrożenia jakie związane są z pokładanych przez ludzi nadziejach nie w Bogu ale w rozmaitych tworzonych doraźnie „bożkach”. Pokładanie w nich nadziei prowadzi do tego, że stajemy się niezdolni by pomagać, by uśmiechać się, by kochać. Bo „bożki” zawsze zawodzą, bo są fantazjami, a nie rzeczywistością. Bóg jest naszą jedyną nadzieją, On o nas pamięta, pokładana w Nim nadzieja nigdy nie zawodzi. Autor szeroko omawia najrozmaitsze zagadnienia związane z nadzieją. Przestrzega nas abyśmy nie zamykali się na nadzieję, byśmy nie skazywali się na „najgorszą karę – nie pragnienie niczego”. Odchodzenie od prawdziwej nadziei zaczęło się już w biblijnym raju i idzie przez wieki, odbiera ludziom i narodom pewność swojej drogi życiowej, spycha ich w kierunku fałszywych wyborów, do szukania jedynie namiastek nadziei, a przecież „głupi miewa czcze i zwodnicze nadzieje” (Syr 34,1)
W „Rozważaniach” autor pokazuje, że wielu współczesnych „szuka nadziei tam, gdzie nie można jej znaleźć”. Prawdą jest, że kryzys nadziei jest kryzysem wiary, która spychana do sfery ściśle prywatnej staje się przez to niewidoczną dla świata. Konsekwencje tego są daleko idące, prowadzą do przemilczania i w konsekwencji do podważania prawdy, do zanegowania istoty człowieczeństwa, jego godności, także prawdy o istnieniu Boga, prowadzą do odrzucenia Bożych praw.
Tę niezwykle bogatą w treści katechezę kończy modlitwa, na której fragment warto zwrócić szczególną uwagę: „Boże nadziei, przyjdź do mnie. Pomóż mi uwierzyć, że Twoja nadzieja ożywa we mnie, gdy okazuję dobroć, przebaczenie i współczucie moim braciom. Pragnę wewnętrznego pokoju, który płynie z ufności do Ciebie. Daj mi odwagę szukania Twojej uzdrawiającej obecności./…/”.
Zachęcam wszystkich członków Akcji Katolickiej do pełnej lektury niniejszej katechezy, do powracania do niej, do przeanalizowania poszczególnych jej fragmentów. Zdaję sobie sprawę z tego, że moje omówienie tej katechezy dotyka jedynie niektórych jej fragmentów. Ograniczanie się tylko do lektury niniejszego omówienia jest „pójściem na łatwiznę”, jest zamknięciem się na ubogaceniem się o wiele głębokich treści, które w tej katechezie autor zamieszcza. Warto przecież w Roku Jubileuszowym pochylić się dodatkowo nad bogatymi treściami dotyczącymi wiary i nadziei.
OPRACOWAŁ : Marian Rybicki
