Autorem tej bardzo ważnej katechezy jest ks. Wojciech Kućko. Tradycyjnie autor rozpoczyna ją modlitwą rozpoczynającą się od słów: „Ty nie opuszczasz tych, co Ciebie szukają, wołają do Ciebie proszą Ojca i Syna o Ciebie, nie płoszą Cię obłudą, niemądrymi myślami i nieprawością serca (por. Mdr 1, 5). Duchu Święty, udziel nam daru wytrwania przy Ojcu i Synu, i przy Tobie, któryś jest Ich miłością odwieczną./…/” Już sama ta modlitwa ukierunkuje nasze poszukiwania co do sposobów realizacji celów programu duszpasterskiego. Autor wskazuje nam, że w Piśmie Świętym znajdziemy zapisy, które utwierdzić nas mogą w tym, że powinniśmy zawierzyć Bogu, który otwiera się na nasze modlitwy, na naszą gotowość głoszenia innym Dobrej Nowiny. Kościół w swoim nauczaniu pokazuje nam, że cały Lud Boży ma podążać naprzód razem, słuchając Ducha Świętego i Słowa Bożego. Właśnie to podążanie razem jest tym co najlepiej realizuje i ukazuje prawdziwą naturę Kościoła, jako pielgrzymującego i misyjnego Ludu Bożego otwartego na świat, nie zamykającego się na problemy innych.
Według Soboru Watykańskiego II nowa wizja uczestnictwa świeckich w życiu i misji Kościoła zakłada ciągłe otwarcie i poszukiwanie nowych form zaangażowania w otaczający nas świat. To właśnie świeccy powinni umieć odpowiadać na znaki czasu. Oznacza to, że powinni być obecni zarówno w Kościele jak i w otaczającym ich życiu społecznym. Obecność w życiu społecznym zaznaczać powinno się przyznawaniem się do wiary i do Jezusa. Kto wie czy właśnie na tym, że członkowie Kościoła nie są w pełni obecni w życiu publicznym, nie polega współczesny kryzys Kościoła. Bo tak naprawdę nie jest to sytuacja normalna, gdy nie widzimy ludzi Kościoła rozwiązujących problemy społeczne a widzimy ich tylko działających we własnym kościelnym środowiskiem. Kościół ma być misyjnym a nie skoncentrowanym na sobie, broń Boże na administrowaniu. Wszyscy tak wierzący jak i nie podzielający wiary są przecież wezwani do budowania tego świata, a to budowanie ma ostatecznie być nakierowane na wieczność.
Autor ukazuje nam i zarazem omawia trzy kolejne przestrzenie naszego uczestnictwa i podążania drogą Kościoła. Tymi przestrzeniami jest najpierw uczestniczenie w życiu rodziny, która powinna być pierwsza szkołą uczestnictwa w życiu tak Kościoła jak i przygotowaniem do życia w społeczeństwie. Taką przestrzenią jest parafia czyli nasze bliskie otoczenie, stowarzyszenia i działania jakie mają miejsce w parafii. Taką przestrzenią jest uczestniczenie w szerszym życiu ponad parafialnym w życiu diecezji. Chodzi tutaj także o to by ciekawe doświadczenia mogły być wykorzystane w szerszym zakresie.
Autor w końcowej części pokazuje nam, że warto więcej uwagi poświęcić promocji swojej działalności, także poprzez media społecznościowe. Ważną sprawą jest też promowanie przygotowania małżonków do przekazywania wiary nowym pokoleniom. W pracy różne grupy parafialne powinny łączyć swoje działania aby jeśli to możliwe pewne działania duszpasterskie prowadzić z innymi, unikając przy tym zbędnej rywalizacji i konkurencji. Warto zaangażować swoje siły w realizację celów poprzez konferencje, odczyty, publikacje i inne po to by ukazywać bogactwo form aktywności Kościoła. Katechezę kończy modlitwa w której znamiennymi są jej ostatnie słowa: „Modlimy się do Ciebie z tymi wszystkimi, którzy się przygotowują do służby, jaka im będzie powierzona przez Ciebie w Kościele, aby budzić, jedność, zbierać razem i umacniać swych braci i swoje siostry w jednej wierze, nadziei i miłości”.
OPRACOWAŁ : Marian Rybicki
