Katechezę VI „Modlitwa szkołą nadziei” z materiałów formacyjnych przygotował ks. Wiesław Łużyński. Katechezę rozpoczyna modlitwa, której ostatnie zdanie brzmi: „Wspieraj nas, byśmy potrafili się modlić, byśmy odkrywali nadzieję, którą Ty nam dajesz. Amen.” Autor wskazał nam przypowieść Jezusa o sędzi, który Boga się nie bał i z ludźmi się nie liczył. Tego sędziego nachodziła wdowa prosząc go by obronił ją przed swoim przeciwnikiem. W końcu sędzia wziął jej sprawę żeby go więcej nie nachodziła. Autor przypomina pytanie Jezusa: „Czy Bóg nie weźmie w obronę swoich wybranych?”. Przypomina też wątpliwość Jezusa: „Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?”.
Kościół naucza, że pierwszym miejscem uczenia się nadziei jest modlitwa, bo przecież Bóg nas zawsze słucha. Jeśli nie mam nikogo z kim mógłbym rozmawiać jest zawsze On. Święty Augustyn pisze, że Bóg chce nas „napełnić miodem”, stwierdza jednak, że nasze serce powinno zostać oczyszczone z octu aby się napełniło tym co Bóg nam chce ofiarować. Tym procesem oczyszczającym nas jest także nasza modlitwa. Powinniśmy także nauczyć się o co prosić Boga, co jest godne Boga. Nasza modlitwa musi mieć nie tylko charakter publiczny ale także osobisty, abyśmy mówiąc do Boga otwierali się także na to co Bóg mówi do nas.
Nadzieja jest nie tylko cnotą teologiczną ale także wielką potrzebą duchową człowieka. To właśnie nadzieja sprawia, że idziemy naprzód każdego dnia. Jest zatem nadzieja wielką siłą, która pochodzi od Boga, której potrzebujemy. Nadzieja jest darem otrzymanym od Boga. Nadzieja życia wiecznego sięga poza granicę śmierci. Ta nadzieja ukazana nam ludziom została poprzez życie, śmierć na krzyżu i zmartwychwstanie naszego Zbawiciela. Dzięki wierze odkrywamy i przyjmujemy Boga do swojego życia. Poprzez modlitwę my jako ludzie wchodzimy miłość Boga, odkrywamy swoją wolność. Jezus Chrystus obiecał nam miejsce w Domu Ojca. Wybierając Boga wybieramy życie wieczne, odrzucając Go idziemy w kierunku śmierci. Wybór Boga oznacza otwarcie się na Jego działanie, na Jego nadzieję. To zaufanie, że odpowie na nasze prośby, że wysłucha nasze modlitwy w czasie, który On uzna za najlepszy. Dzisiaj każdy z nas mógłby wskazać ludzi, którzy porzucili nadzieję daną od Boga i żyją tak jakby Go nie było.
Autor formułuje wnioski i postulaty pastoralne:
– Bóg jest wspólnotą miłujących się osób. Człowiek również jest istotą relacyjną i to powinno stać się dla nas źródłem nadziei.
– Modlitwa jest pełną ufności rozmową z Bogiem, jak rozmowa z ojcem. Więź z „Ojcem” powinna być naturalną potrzebą serca.
– Uczmy się wychodzenia od naszego „ja”, do Bożego „Ty”.
– Kształtujmy w sobie postawę Dziecka Bożego.
– Módlmy się do Boga, bo jesteśmy dla Niego kimś wyjątkowym.
– Budujmy w modlitwie osobową więź z Nim.
Tradycyjnie katechezę kończy modlitwa w której mamy zwrócić się do Jezusa słowami: „Polecamy Ci wszelkie sprawy, które są przed nami. Umacniaj nasze zaufanie do Ciebie. Bądź naszą nadzieją. Amen”.
(Opracował Marian Rybicki)
