Inauguracją nowego roku duszpasterskiego w Polsce jest ogólnopolskie Forum, organizowane przez Akcję Katolicką Archidiecezji Poznańskiej. Tradycyjnie odbyło się ono w trzecią sobotę września i nie mogło na niej zabraknąć przedstawicieli Akcji Katolickiej Diecezji Kaliskiej. Forum, które ma formułę otwartą i uczestniczyły w nim inne stowarzyszenia katolickie, odbywało się .pod hasłem ”Pielgrzymi nadziei”, które podsunął sam papież Franciszek w kontekście Roku Jubileuszowego 2025. Jest ono myślą przewodnią programu duszpasterskiego 2024/2025 r. Spotkanie rozpoczęło się Mszą św. koncelebrowaną w kościele pw. św. Rocha pod przewodnictwem ks. abp. Stanisława Gądeckiego, Metropolity Poznańskiego. W homilii Ks. Arcybiskup podkreślił, że jeżeli nie oświeca nas światło Wielkiej Nadziei, to wszelki trud człowieka w przypadku niepowodzenia przynosi rozczarowania, a gdy cel łatwo osiągamy, szybko przestajemy się nim fascynować. Tylko w Bogu możemy mieć nadzieję przyszłej chwały, którą się zdobywa łaską Bożą i własnym staraniem. Nie możemy tylko na nią oczekiwać, ale trzeba ją realizować przez dobro. W swoim słowie wskazał również na grzechy przeciwko nadziei, którymi są: zuchwałość, rozpacz i dążenie tylko do ziemskich celów i uciech. Następnie uczestnicy spotkania przeszli do gmachu Politechniki Poznańskiej. Po słowach przywitania ze strony organizatorów – Zygmunta Pirogowicza, prezesa zarządu AK Archidiecezji Poznańskiej, ks. abp. Stanisława Gądeckiego i pani prorektor PP Agnieszki Misztal, jako gospodarza miejsca, miały miejsce szczególnie miłe podziękowania dla Pani Bogumiły Kani-Łąckiej, wieloletniej prezes Akcji Katolickiej, za niezwykle skuteczny trud organizacyjny włożony przez poprzednich 15 lat w przygotowanie tych spotkań. Następnie zebrani na sympozjum wysłuchali bardzo interesujących wystąpień. Ks. abp. Adrian Galbas, Metropolita Katowicki, w swoim referacie ”Optymizm i nadzieja” uwypuklił różnice pomiędzy obu pojęciami. Optymizmu można się nauczyć i osiągnąć na swój sposób chwilowe szczęście. Wszystko sprowadza się do beztroskiego podejścia do życia. Nadzieja chrześcijańska nie jest natomiast stanem emocjonalnym, ale postawą życiową, jest wiarą, że jeszcze można przeżyć miłość. Choć nie ma pomiędzy tymi pojęciami specjalnego konfliktu, to tylko nadzieja prowadzi do przekonania bycia uratowanym przez Boga. W kolejnym wystąpieniu sesyjnym ks. bp Andrzej Czaja, Biskup Opolski, Przewodniczący Komisji Duszpasterskiej KEP, który łączył się ze słuchaczami drogą internetową z uwagi na to, że nie chciał pozostawić swoich diecezjan dotkniętych powodzią, przedstawił ”Założenia programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce na 2024/2025”. Zauważył, że mamy stawać się mocniejsi nadzieją i przekazywać ją innym. Tylko ona pozwala nam spokojnie pielgrzymować do Domu Ojca. Rok Jubileuszowy w który będziemy wkraczać jako pielgrzymi nadziei, ma być ”bramą zbawienia”, osobistym spotkaniem z Żywym Chrystusem, dzieleniem się prawdą o Zmartwychwstaniu Pana i podsycaniem nadziei, jakie ona daje, budzeniem pewności, że Bóg dla wszystkich ma zbawienie. Kolejnym prelegentem był ks. prof. dr hab. Waldemar Chrostowski, który zaprezentował niezwykle inspirujący wykład ”Nadzieja w perspektywie biblijnej”. Biblia daje odwrotną perspektywę patrzenia na życie. Coś, co się wydarzyło, to mamy przed oczami, coś, co się zdarzy mamy niejako za sobą. Retrospekcja przeszłości ma służyć budowaniu przyszłości i to jest fundamentem biblijnej nadziei. Kiedy brakuje w naszej perspektywie życiowej wymiaru wertykalnego, spojrzenia w górę ku Bogu, to kreowanie naszej nadziei przypomina budowanie domu od dachu. Mamy do czynienia z paradoksem: im bardziej chcemy się upodobnić do świata, tym bardziej świat stwierdza, że jesteśmy od niego oderwani. Dzisiejszy świat wątpi w Zmartwychwstanie Chrystusa. Jeżeli więcej okazujemy wiarę w Niego, tym bardziej jesteśmy zakorzenieni w Jego Nadziei i wyrażamy pragnienie dążenie do szczęśliwego życia w niebie. Godzinna przerwa na kawę była możliwością zwiedzenia wystawy przybliżającej postać Sługi Bożego ks. Stanisława Streicha, którego beatyfikacja ma odbyć się w maju 2025 roku. Krótkie interludium muzyczne w wykonaniu zespołu CeremonialBrass Quintet wprowadziło wszystkich w dobry, relaksowy nastrój do wysłuchania kolejnych wykładów. Dr hab. O. Jan P. Strumiłowski z Archiopactwa Ojców Cystersów w Jędrzejowie w referacie ”Nadzieja w nauczaniu Benedykta XVI” zaprezentował myśli kard. Ratzingera i te późniejsze, już jako papieża Benedykta XVI. Prawdziwą istotę chrześcijańskiej nadziei można zrozumieć po zapoznaniu się i odrzuceniu jej świeckich imitacji, gdyż po zapaści wiary na Zachodzie nadzieja świecka zaczęła wypierać nadzieję chrześcijańską. Ta pierwsza wskazuje na spełnieniu się w życiu doczesnym, druga odnosi się do sytuacji po zmartwychwstaniu. Prawdziwa nadzieja nie jest tylko poznawaniem, ale staje się światłem samego Boga. Jeżeli żywię w sobie nadzieję nadprzyrodzoną, to nie uginam się pod naporem świata. Powinniśmy być świadkami, że Bóg rzeczywiście żyje. Prof. dr hab. Wojciech Świątkiewicz z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach zaprezentował ”Współczesne zagrożenia nadziei”. Nadzieja jest atrybutem człowieczeństwa i pozwala przetrwać najtrudniejsze chwile, ma więc swoje odniesienia w cierpliwości, w cierpieniu, w działaniu. Jej zagrożeniem jest cynizm. Nadzieja w chrześcijaństwie leczy nas z lęku, jest dobrem osiągalnym, daje pewność w odniesieniu do przyszłości. W perspektywie człowieka zagrożeniem dla niej jest utrata sensu życia, utrata celów, doznawanie porażek, wyizolowanie ze środowiska. W perspektywie rodziny zagrożeniem dla nadziei jest masowe deprawowanie pojęć rodziny, ojcostwa, rodzicielstwa, manipulowanie życiem. W perspektywie kultury w centrum stawia się spór antropologiczny jak dziś zapewnić minimum przyzwoitego społeczeństwa. W perspektywie chrześcijańskiej mamy z kolei do czynienia z ”odwróconym Dekalogiem” i trzy pierwsze przykazania przedstawia się jako najmniej ważne. Musimy wzajemnie przenikać się dobrem. Jeżeli nasze dzieła są dobre, to i my stajemy się lepsi, jeżeli nasze czyny niosą zło, to i my się deprawujemy. Przejmującym było kończące sympozjum świadectwo małżeństwa Doroty i Adriana o nadziei, która każdego dnia umacniała ich do odważnej walki z nieuleczalną chorobą dziecka i o wielu sprzyjających okolicznościach podczas półrocznej opieki nad córką. Wpływ dziecka i jego obecność pośród innych osób miała niezwykle pozytywny wpływ na ich zachowanie. Nauczyła ich jednego: kiedy już nic nie da się zrobić – trzeba po prostu kochać. Zainspirowani tymi wydarzeniami w swoim życiu prowadzą dzisiaj hospicjum dla dzieci z podobnymi schorzeniami. Z Forum wyjechaliśmy zbudowani, że mamy żyć Bożą Nadzieją, że ostateczna pomyślność nie dotyczy sfery doczesnej, że nie powinniśmy być świadkami optymizmu czy tryumfalizmu, ale świadkami, że Bóg rzeczywiście żyje i złożenie w Nim nadziei daje pewność odnoszącą się do przyszłości.
Autor: Robert Lis
